FORUM

FORUM
Island Anarchy

14/6/08

Peoples' Global Action

http://europe.pgaconference.org/el/ellada_08

"we are everywhere!"
Ελλαδα '08

5η Συνάντηση του Peoples' Global Action στην Ευρώπη 19 με 25 Αυγούστου 2008 (Αλεξανδρούπολη-Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο) , κάλεσμα σε αυτόνομες αντικαπιταλιστικές ,αντιεξουσιαστικές ομάδες και κινήματα βάσης


Η 5η συνάντηση του Peoples Global Action αυτήν την φορά θα λάβει μέρος στην Ελλάδα (Αλεξανδρούπολη). Την ευθύνη της διοργάνωσης της συνάντησης την έχει ένα δίκτυο αυτόνομων ομάδων από τα Βαλκάνια. Αυτή ακριβώς είναι και η ουσιαστική διαφορά από προηγούμενες συναντήσεις. Η συλλογικότητα που συντονίζει την συνάντηση δεν είναι μία τοπική ομάδα αλλά ένα δίκτυο από μια ολόκληρη γεωγραφική περιοχή.

Με την προετοιμασία όλους αυτούς τους μήνες διάφορα ερωτήματα , προβλήματα και επιθυμία για κοινή δράση ήρθαν στην επιφάνεια , από όλους εμάς που δουλεύουμε για την σύνοδο για μια ακόμα μία φορά εδώ στην Βαλκανική περιφέρεια.Θα θέλαμε να ανοίξουμε μια πλατιά συζήτηση για τοπικές δράσεις σε συνδιασμό με μία παγκόσμια προοπτική. Με άλλα λόγια θέλουμε να συζητήσουμε για το μέλλον του δικτύου PGA και την διαδικασία του όπωςεπίσης τις διάφορες θεμματικές και ιδέες για δράση. Ως παράδειγμα : οι παρακάτω θεμματικές που ήδη δουλεύουμε ή θα θέλαμε να καλέσουμε ανθρώπους σε ανοιχτές συναντησεις πάνω σε αλλά , κατά την διάρκεια της συνόδου θεμματικές

αυτόνομοι χώροι και καταληψιακές δράσεις , πατριαρχία , σεξισμός , queer , radical feminism , καταστολή και κινήματα αλληλεγγυης , άρνηση στράτευσης και μιλιταρισμός , βιοτεχνολογία της κυριαρχίας , περιβάλλον , υθαγενείς ,ζαπατίστας , παγκοσμιοποίηση , DIY – sharing skills , DIY κατασκευές , teknivals , fanzines , infoshops , PGA infopoints , γή και αυτονομία, πρόσβαση στην γή και οικοκοινότητες , ψηφιακοί αγώνες , ελεύθερο λογισμικό , αυτόνομοι σέρβερς , indymedia tools , επισφάλεια , ριζοσπαστική πρακτική θεωρία , δικτύωση , τοπικές εναλακτικές , ακτιβισμός , αγώνας για πράσινους χώρους και κινήματα στην γειτονιά , άλλο ,συνεχίζεται ... η λίστα είναι πολύ μεγάλη

αν θέλετε να οργανώσετε κάποια θεμματική , workshop , προβολή ή ότι άλλο παρακαλούμε να μας στέλνετε στο : con2008@no-log.org τις παρακάτω πληροφορίες :

όνομα της ομάδας σας – αν είστε σε κάποια ομάδα , πόσα άτομα έρχεστε

εμαιλ επικοινωνίας

το workshop που θέλετε να οργανώσετε

θεματική

@ το συντομότερο που θα έχουμε τις παραπάνω πληροφορίες θα ανακοινωθούνστο πρόγραμμα της συνάντησης @

περισσότερες πληροφορίες στο con2008@no-log.org


Σύντομη περιγραφή του PGA

Ξεκίνησε το 1998, χρησιμοποιώντας μια δομή διάχυσης συντονίζει ομάδες και άτομα που μοιράζονται κοινούς αγώνες και πρακτικές, σε συμφωνία με κάποιες αντικαπιταλιστικές και αντι-ιεραχικές αρχές (βλ. βασικά σημεία) Το P.G.A ξεκίνησε το διηπειρωτικό καραβάνι το 1999, καθώς καις διεθνείς μέρες δράσης ενάντια στους G8, τον Π.Ο.Ε, την παγκόσμια τράπεζα, το IMF... Στο Σηάτλ, τη Γένοβα, Πράγα και σε μια σειρά γεγονότων μικρής κάλυψης απο τα μμε, το PGA ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από αρκετές δράσεις και αντιδράσεις. Εν μέσω αντι-συνόδων κορυφής, κοινωνικών φόρουμ & διαφόρων δράσεων, ομάδες που βρίσκονται κοντά στο PGA, ψάχνουν νέους δρόμους ενάντια στην στασιμότητα.

5 ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ P.G.A

1. Ξεκάθαρη απόρριψη του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού, των εμπορικώνσυμφωνιών, των ιδρυμάτων και των κυβερνήσεων που προωθούν την καταστροφικήπαγκοσμιοποίηση.

2. Ξεκάθαρη απόρριψη όλων των μορφών εξουσίας και διακρίσεων,περιλαμβάνοντας (αλλά χωρίς να περιορίζεται μόνο σε αυτά) τον ρατσισμό, τηνπατριαρχία, το θρησκευτικό φονταμενταλισμό όλων των πίστεων. Ενστερνιζόμαστετην πλήρη αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπινων υπάρξεων.

3. Διάθεση αντιπαράθεσης, καθώς δεν πιστεύουμε ότι η προσπάθεια άσκησηςπολιτικής πίεσης μπορεί να έχει ουσιαστική επιρροή προς τέτοιουςπροκατειλημμένους και αντιδημοκρατικούς φορείς, των οποίων ο μόνος πουπραγματικά χαράζει την πολιτική είναι το πολυεθνικό εμπόριο.

4. Κάλεσμα σε άμεση δράση και πολιτική ανυπακοή, υποστήριξη των αγώνων τωνκοινωνικών κινημάτων, υπερασπίζοντας της μορφές αντίστασης που μεγιστοποιούντο σεβασμό για τη ζωη και για τα δικαιώματα των καταπιεσμένων, καθώς και τηνκατασκευή τοπικών εναλλακτικών στον παγκόσμιο καπιταλισμό.

5. Φιλοσοφία οργάνωσης βασισμένη στην αποκέντρωση και την αυτονομία. Το PGAείναι ένα εργαλείο για το συντονισμό και όχι ένας οργανισμός. Δεν έχει μέληκαι δεν έχει, ούτε θα έχει, "νομική" υπόσταση. Κανένας οργανισμός ή πρόσωποδεν μπορεί να εκπροσωπεί το PGA.

2/6/08

Οχι στην ανάπλαση του κεφαλαίου

To Σάββατο 31/05, ώρα 18:00 μέχρι τις 21:00 στην Πλ. Ελευθερίας πραγματοποιήθηκε παρέμβαση ενάντια στην αντι-οικολογική ανάπλαση στην Λευκωσίας. Αναρτήθηκε πανό που έγραφε "ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ" και μοιράστηκαν κείμενα στον διερχόμενο κόσμο. Παίχτηκε και μουσική κατά την διάρκεια.



(Δες φώτο των σχεδίων ανάπλασης της Πλατείας Ελευθερίας εδώ-- www.platiaeleftherias.com)

5/5/08

Ποδηλατοπορεία - Critical Mass

Το Σάββατο στις 10 του Μάϊ η ώρα 17:00 στην Πλατεία Ελευθερίας, πραγματοποιήθηκε ποδηλατοπορεία στο κέντρο της Λευκωσίας ενάντια στα σχέδια εγκοπής δέντρων για την ανάπλαση των δρόμων και πλατείων στην Λευκωσία(Διαγόρου, Κυριάκου Μάτση, Πλατεία Ελευθερίας κλπ).



(το κείμενο που μοιράστηκε στη πορεία)

Σύντομη Ανακοίνωση της Α.Δ.Α.

Το κόψιμο των δέντρων (Διαγόρου, Kennedy, Κ. Μάτση κ.λ.π.) και η ανάπλαση της Πλ. Ελευθερίας, δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό και σίγουρα δεν προσωποποιείτε (βλ. Ε. Μαύρου). Είναι αποτέλεσμα των συγκεντρωτικών εξουσιών -πολιτικών και οικονομικών.

Η πολεοδομία εφαρμόζετε στα μέτρα της τεχνοκρατίας και την εξυπηρέτηση του Κεφαλαίου, οι δρόμοι δεν είναι πλέον χώρος κοινωνικοποίησης και οι ανθρώπινες ανάγκες μεταφράζονται σε οικονομικές. Πολυκατοικίες φυτρώνουν καθημερινά για να στεγάσουν ως επι το πλείστον επιχειρήσεις. Η περιοχή του κέντρου σφίζει από κίνηση και καυσαέριο. Εμπορικά κέντρα και διαφημιστικές πινακίδες μας βομβαρδίζουν με πλάστές ανάγκες. Η επιτήρηση καλλιεργά τον φόβο για τις σύγχρονες πόλεις τύπου «Big Brother».

...Εν κατακλείδι, η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε στις πόλεις είναι σκληρή και άχρωμη και γι’ αυτό:

Στηρίζουμε τους τοπικούς αγώνες των κατοίκων της Λευκωσίας, που εκφράζονται μέσα από τις συλλογικότητες «Άγρυπνοι Εντός των Τειχών» και «Σώστε τα δέντρα της Λευκωσίας».

Χαιρετίζουμε κάθε προσπάθεια των πολιτών για αυτοοργάνωση και αντίσταση μέσα από αντιιεραρχικές πρωτοβουλίες.

Προτείνουμε την δημιουργία αμεσοδημοκρατικών λαϊκών συνελεύσεων τα οποία θα παρεμβαίνουν στα τοπικά ζητήματα. Κοινοτικές δομές όπως (συνελεύσεις γειτονιάς, αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, κοινωνικά κέντρα κ.τ.λ.) που μπορούν να ασκήσουν αποτελεσματικές πιέσεις στις τοπικές αρχές και να αποκτήσουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της καθημερινής ζωής των ανθρώπων. Τέτοιες μορφές κινητοποίησης σε επίπεδο βάσης μπορούν να φέρουν τους ανθρώπους πιο κοντά, να συζητήσουν, να προβληματιστούν, να κατανοήσουν ότι τα προβλήματά τους είναι κοινά κι έχουν τις ρίζες τους σε όλο το πολιτικό-οικονομικό σύστημα.

Να πάρουν στα χέρια τους τη ζωή τους!

Ο δρόμος προς την καθολική αποκέντρωση και την ριζοσπαστική αναδημιουργία της κοινωνίας, από τα κάτω προς τα πάνω, βρίσκεται στον δρόμο της εξέγερσης, της συνεχούς αντίστασης στο κράτος και τον καπιταλισμό.

ΑΝ ΔΕΝ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ Σ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Αυτόνομη Δράση Αντιεξουσιαστών

www.adakiprus.blogspot.com / adakiprus@hotmail.com

Υ.Γ. Ανοικτό λαϊκό κάλεσμα / συζήτηση για το θέμα των δέντρων και της ανάπλασης, όπως και προεκτάσεις του ζητήματος. Απόψε το Σάββατο στις 8μμ (μετά την ποδηλατοπορεία) στην είσοδο-προαύλιο του δημοτικού σχολείου Φανερωμένης.





- Περισσότερες πληροφορίες για την ομάδα "Σώστε τα Δέντρα της Λευκωσίας" στο facebook: "save Nicosia's trees"
- Email της ομάδας του Critical mass Κύπρου: criticalmass-cy@hotmail.com

23/4/08

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2008

(Φωτογραφίες απ΄την πορεία)
(Συνθήματα):
ΟΥΤΕ ΔΟΥΛΟΙ - ΟΥΤΕ ΑΦΕΝΤΙΚΑ, ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ
8 ΩΡΕΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ, 8 ΩΡΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑ - ΕΤΣΙ ΕΠΙΒΑΛΕΤΑΙ Η ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ
ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΕΡΓΙΑ, ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ - ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΣΕ ΚΥΠΡΟ, ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ - Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ
ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΚΟΙΤΑΤΕ ΜΕ ΑΠΟΡΙΑ, ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ CAFE ΚΙ ΕΛΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ
ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟ, ΠΑΤΙΝΙ ΜΕ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΦΤΑΙΝΕ ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ
ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ!
ΕΡΓΑΤΗ ΣΠΑΣΕ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΣΟΥ - ΜΗ ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΟΥ
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ - ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
------------------------------------------------------------------------------------------


ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2008

Είμαστε η πρώτη γενιά που, όπως λέγεται τελευταία, «θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη».
Είμαστε τα πειραματόζωα των νέων ευέλικτων εργασιακών σχέσεων.
Είμαστε αυτοί και αυτές που η αβεβαιότητα και το άγχος για την αυριανή μέρα όλο και εντείνονται.
Είμαστε αυτοί και αυτές που ο λίγος ελεύθερος χρόνος που μας απομένει, πρέπει να θυσιαστεί στο βωμό της εκτόνωσης αντί της δημιουργίας ουσιαστικών καθημερινών σχέσεων. Γιατί όλα πια είναι στον αέρα, όλα τρέχουν στους ρυθμούς της αγοράς, της κερδοσκοπίας των επιχειρήσεων και των εργοδοτών. Αυτών δηλαδή για τους οποίους τελικά ξοδεύουμε όσα μας ανήκουν- το χρόνο μας, την ενέργεια μας, τη ζωή μας.
Από την άλλη, βέβαια, εμείς είμαστε και αυτοί που αφήνουμε ως τώρα τη διαχείριση των ζητημάτων γύρω από τις ζωές μας σε άλλους. Σε πολιτικούς, κόμματα, εργατοπατέρες κτλ. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για το μέλλον μας, που αντί να παλεύουμε για κάτι καλύτερο, αντί να συγκρουόμαστε με ό,τι μας καταπιέζει, επιλέγουμε τον μονόδρομο της «ατομικότητας»: το να κοιτάς δηλαδή την πάρτη σου.
Δεν είμαστε υπερβολικοί. Ξέρουμε καλά πως η ζωή είναι γεμάτη απαιτήσεις. Πολλές από τις οποίες μάλιστα μας έχουν παρουσιαστεί ως κοινωνικά αναγκαίες. Μερικές φορές νιώθουμε ότι δεν είμαστε ικανοί για τίποτα, πως τίποτα δεν είναι εύκολο, από την κάθε σκατοδουλειά μέχρι την πιο στοιχειώδη ανθρώπινη επαφή. Πως τα πάντα απαιτούν κόπο και όλα είναι σαν να γίνονται για κάποιον άλλο. Οι επιθυμίες μας μοιάζουν τελείως αποκομμένες από τις πράξεις μας και όλα φαίνεται να επαναλαμβάνονται από την αρχή. Μια προσπάθεια χωρίς περιεχόμενο, ένας φαύλος κύκλος: Δουλειά. Σπίτι. Τηλεόραση ή DVD. Μπαρ το Σαββατοκύριακο. Αμήχανα γέλια. Μοναξιά.
Ξέρουμε καλά πως οι πραγματικές σχέσεις θέλουν χώρο και χρόνο. Αλλά αυτά δεν υπάρχουν σήμερα, δεν γίνεται να υπάρξουν, ο χώρος και ο χρόνος δεν μπορεί να υπάρξει όταν είμαστε στο τρέξιμο όλη μέρα, στην προσπάθεια να διαχειριστούμε το παρόν και το μέλλον. (Ένα μέλλον που πάει που; Στην δουλειά με αξία; Στις σπουδές; Στην μονιμότητα;... Για ποια εξασφάλιση τρέχουμε και δεν φτάνουμε τελικά;)
Και καθώς ο χρόνος περνάει εμείς προσπαθούμε να «εξοπλιστούμε» για να μην μείνουμε πίσω.
Ώρες ώρες έχουμε την αίσθηση ότι είμαστε ακίνητοι, καθηλωμένοι, πως όλοι μας προσπερνούν. Μαζεύουμε χαρτιά για να γεμίσουμε το άσπρο φόντο από ένα υπερπολύτιμο χαρτι: το βιο-γραφικό. Τρέχουμε, παρακαλάμε τον καθένα για μία δουλειά, για ο,τιδήποτε. Ταπείνωση. Αναξιοπρέπεια. Ματαίωση ονείρων... (άραγε που βρίσκεται η ευτυχία σε όλα αυτά; Στα εκατομμύρια κουτιά αντικαταθλιπτικών που πωλούνται κάθε μήνα;)
Βυθισμένοι λοιπόν σε αυτά τα πραγματικά προβλήματα μας, αλλά και συχνά απορροφημένοι από την κουλτούρα της κατανάλωσης και την προπαγάνδα των ΜΜΕ, αδυνατούμε να δούμε πως εμείς είμαστε η δύναμη που κινεί αυτόν τον κόσμο. Αδυνατούμε να αντιληφθούμε πως η δύναμη του καπιταλισμού πηγάζει από τη δική μας εργασία, τις δικές μας σκέψεις και επιθυμίες. Πως αυτό το τερατώδες σύστημα, που παράγει βία, πολέμους, καταστροφή της φύσης και των ανθρώπων, βασίζεται στις δικές μας πλάτες. Αδυνατούμε να αντιληφθούμε πως αν ενωθούμε γύρω από κοινούς σκοπούς και αγώνες για ένα κοινό όραμα, τα πράγματα ίσως θα μπορούσαν να είναι καλύτερα για όλους μας.
Ναι λοιπόν, είμαστε η γενιά της αβεβαιότητας, της επισφάλούς εργασίας, της "δια βίου" εκπαίδευσης, του συνεχούς τρεξίματος... Είμαστε άνεργοι, «μαύροι» εργαζόμενοι, φοιτητές που εργάζονται, φοιτητές χωρίς αυταπάτες για τα πτυχία τους, συνεχώς καταρτιζόμενοι, συνεχώς εξαρτημένοι από την οικογένεια...
Νιώθουμε πως ήρθε η ώρα να συναντηθούμε και να δούμε ποιοι τελικά είμαστε. Τι μας ενώνει, τι μας προβληματίζει, πως μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτό που έρχεται αλλά και σε αυτό που ήδη υπάρχει. Να μιλήσουμε επιτέλους για τις ζωές μας.
Αυτή η πρωτομαγιά ας γίνει λοιπόν δική μας! Όχι των φορέων, ούτε των πουλημένων συνδικαλιστών και των κομμάτων!
Δεν πιστεύουμε ότι χρειαζόμαστε κάποιον να μιλάει για εμάς χωρίς εμάς. Πρέπει ό,τι κάνουμε να το κάνουμε από την βάση, να μπορεί ο καθένας και η καθεμιά μας να εκφράζεται και η γνώμη μας να μετράει.
Ας βρεθούμε λοιπόν ο ένας μπροστά στον άλλο και να δούμε από κοινού πως μπορούμε να παλέψουμε.
Ας κάνουμε το πρώτο βήμα, ας απεργήσουμε και ας κατέβουμε όλοι και όλες αρχικά σε μια κοινή διαδήλωση, σε μια δική μας πρωτομαγιά!

ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ - ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΠΛΑΤΕΣ!!!

Ε/Κ - Τ/Κ ΕΡΓΑΤΕΣ, ΚΑΡΤΑΣΙΔΕΣ!!!

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΠΟΡΕΙΑ
1 ΜΑΪ, 11πμ, ΑΓΑΛΜΑ ΣΟΛΟΜΟΥ
ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΔΡΑΣΗ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ
www.adakiprus.blogspot.com / email: adakiprus@hotmail.com



30/3/08

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΟΠΗ ΤΩΝ ΔΕΝΤΡΩΝ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΔΙΑΓΟΡΟΥ στις 22/3

ΑΝ ΔΕΝ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ Σ' ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ,
ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ!
(Σύνθημα το οποίο φωνάξαμε την ημέρα εκείνη)

27/3/08

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

(Φωτογραφίες απ' την αντιπολεμική πορεία στις 22/3, πλατεία Ελευθερίας μέχρι την Αμερικανική Πρεσβεία)








(Φώτο στην πορεία για το ολοκαύτομα της Γάζας 05/03/2008)


Και Βίντεο: http://ca.youtube.com/watch?v=IhbPuvkdKzQ

26/3/08

ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΛΗΔΡΑΣ

(Τρικάκια που δωθήκαν στην παρέμβαση για το άνοιγμα της Λήδρας 21/3)

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ "ΕΚ ΤΩΝ ΑΝΩ"
ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΛΥΣΗ

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Αυτόνομη Δράση Αντιεξουσιαστών
adakiprus@hotmail.com / http://www.adakiprus.blogspot.com/

(Σάββατο 22/03, ώρα 11:00, Πλατεία Ελευθερίας – ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ)


______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Ε/Κ – Τ/Κ
ΕΡΓΑΤΕΣ ΑΔΕΛΦΙΑ

ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Αυτόνομη Δράση Αντιεξουσιαστών
adakiprus@hotmail.com / http://www.adakiprus.blogspot.com/




(Φωτογραφίες από την εκδήλωση)

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΗΜΕΡΑ

(Κείμενο το οποίο μοιράστηκε την "παγκόσμια μέρα της γυναίκας")

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΗΜΕΡΑ

Τα τελευταία χρόνια πολλά έχουν γραφτεί για τη γυναίκα και τη θέση της μέσα στην κοινωνία. Εδώ δε φιλοδοξούμε να γεννήσουμε νέες θεωρίες ούτε να κάνουμε πομπώδεις αναλύσεις. Να αποπειραθούμε περισσότερο κάποιες σκέψεις και να δώσουμε έμφαση, ως γυναίκες και ως άντρες, σε όσα βιώνουμε καθημερινά, εκτιμώντας επί του ζητήματος ότι οι φιλολογίες περισσεύουν και ωστόσο λείπουν ακόμα οι απελευθερωτικές πράξεις.
Σαφές είναι, λοιπόν, στη σκέψη μας το όριο που χωρίζει τις γυναίκες του τρίτου κόσμου και του δυτικού κόσμου. Ο καθένας, ακόμα και ο πιο τελειωμένος φαλλοκράτης της δύσης, θα μπορούσε –όχι δύσκολα- να διαμαρτυρηθεί και να καταγγείλει τα καθημερινά βασανιστήρια που υφίσταται μια γυναίκα σε χώρες τύπου Ιράν, Αφγανιστάν, Σαουδική Αραβία κ.λ.π. Δεν είναι τυχαίο ότι την περιβόητη ημέρα της Γυναίκας πολλές και διαφορετικές φωνές οργιάζουν υπέρ του σαφούς διαχωρισμού των πολιτισμένων της δύσης και των απολίτιστων της Ανατολής. Και πλειοδοτούν υπέρ της «εδώ» γυναικείας απελευθέρωσης, ανατριχιάζοντας με την «εκεί» απαράδεκτη, απάνθρωπη αιχμαλωσία της. Τί αλήθεια συγκαλύπτει στο «εδώ» η ύπαρξη του «εκεί»; Μήπως μια άλλου τύπου, πιο εκλεπτυσμένη σκλαβιά πολυτελείας; Θα επανέρθουμε. Είναι αλήθεια και γενικώς γνωστό ότι η υποτίμηση της γυναίκας σε τέτοια καθεστώτα αγγίζει τα όρια της πιο νοσηρής φαντασίας. Δεν είναι απλά η αντιμετώπιση τους σα να ήταν «ζώα», που μας εξοργίζει, δεν είναι η μοίρα του σκλάβου που τους επιφυλάσσεται, είναι που αυτή η μοίρα μοιάζει αιώνια, χωρίς καμιά ρωγμή ελευθερίας ή έστω μια ανάσα απαλλαγμένη από ψυχική και σωματική βία. Αυτή η βία φαντάζει νομοτελειακή, σαν επιβεβλημένη απο θείο νόμο. Στο Αφγανιστάν, για παράδειγμα, τον εν λόγο νόμο τον μεταφράζουν και τον ενσωματώνουν οι ισλαμιστές Ταλιμπάν, που καταδικάζουν της γυναίκες στν καθολικό κοινωνικό αποκλεισμό και τις κλειδώνουν στα σπίτια τους. Εκεί, και όχι μόνο εκεί, αφού μια γυναίκα βιάζεται, στη συνέχεια λιθοβολείται κατηγορούμενη ότι επεδίωξε τον βιασμό της! Κοιτώντας λίγο καλύτερα, βρίσκουμε λοιπόν ένα νόμο ανδροκρατικό, στη χειρότερη εκδοχή του, που θέλει τις γυναίκες κουκουλωμένες, ένα νόμο φαλλοκυριαρχικό, σκληρά κατασταλτικό που κινεί τα νήματα κάθε πτυχής της κοινωνικής ζωής, πνίγοντας ενδεχόμενες αντιδράσεις πριν την γέννηση τους. Εκεί οι γυναίκες, αυτόπτης μάρτυρες και αντικείμενα της πιο αγριας, απροσχημάτιστης καταπίεσης.
Κι «εδώ»; Στον «πολιτισμένο» κόσμο; Προχωράμε λίγο παραπέρα τον συλλογισμό μας. Εδώ οι γυναίκες έχουν «απελευθερωθεί», έχουν βγει απ’ τα σπίτια τους, συμμετέχουν ενεργά στην κοινωνική ζωή. Δουλεύουν, πολιτεύονται, εξουσιάζουν ανδροπρεπώς όπου κι όπως μπορούν, εξουσιάζουν και με τον δικό τους τρόπο αποδεχόμενες τη φύση της επιβολής, θέλγουν. Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Καμουφλαρισμένα σε νέα συσκευασία πλασάρονται έντεχνα. Και μητέρα και καριέρα, και θηλυκό και νοικοκυρά. Ένα κυνηγητό πίσω από ρόλους που πρέπει να τους προλάβει όλους για να γίνει αποδεχτεί, για να αποκτήσει κύρος. Και η καινοτομία έρχεται μαζί με τη συγκατάθεση της. Παλιότερα, στις δυτικές κοινωνίες, ναι μεν η γυναίκα ήταν πιο περιορισμένη και κοινωνικά αποκλεισμένη, όμως δυσφορούσε. Είχε επίγνωση της κοινωνικής της θέσης και αγανακτούσε σιωπηλά. Έβραζε σα να λέμε. Και κάποια στιγμή ξεχείλισε, μίλησε για τον εαυτό της και βγήκε στο δρόμο. Από τις αρχές του ΄70, μαζί με τα άλλα κοινωνικά κινήματα που ξέσπασαν, ήρθε στο προσκήνιο της ιστορίας αυτή η ύπαρξη που είχε «ταφεί» για αιώνες. Αν και τα ζητήματα που τέθηκαν απ’ αυτά τα κινήματα υπήρξαν καίρια, ωστόσο οι αδυναμίες τους και η ήττα κάθε γενικότερης αντιθεσμικής προοπτικής, στο δρόμο και τις συνειδήσεις, οδήγησαν στην τελική αφομοίωσή τους απο τον πολλά υποσχόμενο καπιταλιστικό παράδεισο, που επιμελήθηκε καθολικά της μορφής και του περιεχομένου της γυναίκας. Τη «μανατζάρισε», τη διατίμησε και την έβγαλε στην αγορά με τη θέληση της. Τώρα ότι κάνει το «επιθυμεί», το θέλει και το κάνει, συναινώντας στην υποτίμηση της. Τώρα ερωτοτροπεί με την εικόνα της. Περιφέρεται σα σεξουαλικό αντικείμενο, αυτάρεσκη, ναρκισσευόμενη και έτσι κερδίζει το χώρο της. Έμαθε ότι για να πετύχει χρειάζεται να συμμορφωθεί με τα κυρίαρχα πρότυπα. Και τα κυρίαρχα πρότυπα για άνδρες και για γυναίκες είναι γένος αρσενικού. Εσωτερίκευσε τις προσταγές του καπιταλισμού, γιατί και «το μισό του ουρανού» μπορεί να παράγει και μάλιστα τα μέγιστα, και τις εμπλούτισε. Η σεξουαλικοποίησή της, η πορνογραφικοποίησή της, κυριαρχεί στις δυτικές κοινωνίες, την καθιστά πρώτη στη λίστα των πιο προσοδοφόρων εμπορευμάτων.
Δίπλα «σ’ αυτήν» τη γυναικεία απελευθέρωση, μια υπαρκτή ακόμα παλαιού τύπου υποδούλωση. Οι γυναίκες μετανάστριες, ταυτότητα της διπλής, τριπλής και όσο πάει υποτίμησης. Ως μετανάστριες αποδέκτριες ταπεινώσεων και ρατσιστικών συμπεριφορών απο ντόπιους και πάντα πρόθυμους ένστολους, ως παραγωγική δύναμη, φτηνή και εξαναγκασμένη, λεία της πιο άγριας σεξουαλικής αντικειμενοποίησης, θύματα βιασμών και ανελέητων ξυλοδαρμών καθώς οι κάθε είδους μαστροποί περισσεύουν.
Γι’ αυτήν την ηθική του έχει να καυχιέται ο «πολιτισμένος» κόσμος, ηθική που οι κανόνες της σε κάθε περίπτωση θυμίζουν δουλεμπόριο. Ηθική το ίδιο σαρκοβόρα με αυτή που «σαβανώνει» τις γυναίκες στο όνομα της υποταγής. Αυτή η ηθική τις «γδύνει», τις «δέρνει», τις «κουρδίζει», ανάλογα με την περίσταση και πάντα στο όνομα του κέρδους, αφού η υποταγή έχει προηγηθεί. Η καταπίεση έχει πολλές αποχρώσεις, όπου όμως και όπως κι αν επιβάλλεται οι αποχρώσεις ξεθωριάζουν και αυτό που μένει είναι η ανελευθερία.

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΔΡΑΣΗ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ
adakiprus@hotmail.com / www.adakiprus.blogspot.com

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΧΗ

(Μοιράστηκε την περίοδο των εκλογών)

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ


«Τι είναι στο πνεύμα ανώτερο;
Να πάσχει να αντέχει σωπαίνοντας τις πληγές
από μια μοίρα που το ταπεινώνει χωρίς κανένα έλεος
ή να επαναστατεί;
Να αντιστέκεται, να παίρνει τα όπλα
ενάντια στην ατελείωτη παλίρροια των λυπημένων κόπων».
(ΑΜΛΕΤ, Γουίλιαμ Σαίξπηρ)

Η αποχή από τις εκλογές δεν είναι μια συναισθηματική αντίδραση ή "απάθεια", αλλά μια συνειδητή επιλογή με λογική βάση. Η άρνηση της αντιπροσώπευσης είναι η αμφισβήτηση της κρατικής κυριαρχίας και η αποχή από τις εκλογές η έμπρακτη άρνησή της. Με λίγα λόγια δε θέλουμε ένα κόσμο χωρισμένο σε κυβερνώντες και κυβερνώμενους. Το ζήτημα της ιεραρχίας είναι πάνω απ’ όλα ηθικό.
Όλα ξεκινούν από το ερώτημα κατά πόσο συμμετέχουμε όλοι στις αποφάσεις. Και με ποιο τρόπο; Μέσω των αντιπροσώπων; Το πρόβλημα δεν είναι η εκλογή κάποιου για να κάνει κάτι για κάποια ομάδα ανθρώπων. Το πρόβλημα είναι η απόλυτη εξουσία του εκλεγμένου.
Τι εννoούμε: Σε μια ελευθεριακή οργάνωση της κοινωνικής ζωής, οι αποφάσεις θα παίρνονται μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και οι επιμέρους ομάδες στα ευρύτερα σχήματα θα εκφράζονται μέσω εκπροσώπων. Ο εκπρόσωπος είναι ο εκφραστής του συνόλου το οποίο εκπροσωπεί. Είναι ορισμένος για μια συγκεκριμένη αποστολή και μετά απ’ αυτήν ανακαλείται, σε αντίθεση με τον αντιπρόσωπο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ο οποίος δεν θα ανακληθεί παρά σε 5 χρόνια (περίπου). Ο εκπρόσωπος επίσης δεν έχει δικαίωμα απόφασης και αυτή είναι η σημαντικότερη διαφορά του από τον αντιπρόσωπο ο οποίος αποφασίζει για μας και μάλιστα “εν λευκώ”. Ο δεύτερος έχει απόλυτη εξουσία έναντι του συνόλου από το οποίο έχει εκλεγεί. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η διαφορά μεταξύ εκπροσώπου και αντιπροσώπου, η διαφορά μεταξύ άμεσης και κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ή ακόμα καλύτερα μεταξύ δημοκρατίας και κρατικής εξουσίας...
Οι εκλογές δεν είναι παρά ένα μέσο για να σερβίρεται καλύτερα το παραμύθι της δημοκρατίας, το παραμύθι της λαϊκής κυριαρχίας και της άμεσης συμμετοχής στις αποφάσεις. Όλα συγκαλύπτονται πίσω από αόριστες εκφράσεις και γενικολογίες. Η κοινωνία αναθέτει την εξουσία σε μια μειοψηφία και ορίζει αρμόδιους για την επίλυση των προβλημάτων της.
Ακόμα όμως κι αν παρακάμψουμε το ηθικό ζήτημα του κοινοβουλευτισμού, ακόμα κι αν συναινέσουμε σε μια αστική δημοκρατία, οι αντιπρόσωποι που ο καθένας μπορεί να ψηφίζει στο εκλογικό κέντρο ποιους αντιπροσωπεύουν? Ποιος αποφασίζει για τα διάφορα "σχέδια Ανάν"; Για την Ε.Ε. και την λεγόμενη «οικονομική ανάπτυξή» εις βάρος πάντα των απλών ανθρώπων. Τις τεράστιες επιχειρήσεις που αναπτύσσονται ενώ μικρομαγαζάτορες ή άλλοι ιδιώτες εξαφανίζονται. Την παιδεία που απ’ το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο, προσαρμόζεται στα μέτρα των επιχειρήσεων. Την αστυνομοκρατία, τον έλεγχο και την επιτήρηση. Την ιδιωτικοποίηση... Ο κατάλογος δεν τελειώνει...
Ποιανού επιλογή είναι λοιπόν? Ποιος κυβερνάει?
Χρειάζεται να αντιτάξουμε μια άλλη αντίληψη της πολιτικής, καθολικά αντίθετης προς τα κόμματα και τον κοινοβουλευτισμό. Μιας πολιτικής που θ’ αποτελεί μια αδιάκοπη διαδικασία ριζοσπαστικού μετασχηματισμού, που έχει ως στέρεο σημείο εκκίνησης «αυτό που μπορεί ν’ αλλάξει στις παρούσες συνθήκες για να κατορθώσει αυτό που πρέπει να είναι μια ορθολογική κοινωνία». Μιας πολιτικής που θα μετατρέψει αυτό που σήμερα λέγεται σώμα ψηφοφόρων ή φορολογούμενων υπηκόων σε ενεργούς κι ελεύθερους ανθρώπους. Μιας πολιτικής που θ’ αναδημιουργήσει τις πρόσωπο με πρόσωπο σχέσεις δημιουργώντας αμεσοδημοκρατικές δομές σε τοπικό επίπεδο. Μια τέτοια αναπτυσσόμενη πολιτική ανασύστασης τοπικών κοινοτικών δομών, συνδεόμενων μεταξύ τους με συνομοσπονδιακό τρόπο, θα μπορέσει κάποια στιγμή ν’ αντιπαρατεθεί στον συγκεντρωτισμό του κράτους ή των υπέρ-κρατικών μηχανισμών. Σ’ επίπεδο δήμου, τέτοιες κοινοτικές δομές (συνελεύσεις γειτονιάς, αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, κλπ) μπορούν ν’ ασκήσουν αρκετά αποτελεσματικές πιέσεις στις τοπικές αρχές και ν’ αποκτήσουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της καθημερινής ζωής των ανθρώπων.
Επίσης, χρειάζεται μια άλλη αντίληψη της έννοιας αλλά και της λειτουργίας της οικονομίας, αντίθετης προς την καπιταλιστική. Μιας οικονομίας που δε θα καθορίζεται από το καθεστώς της μισθωτής εργασίας και την επιδίωξη για διαρκώς αυξανόμενο κέρδος για λίγους αλλά από τις ανθρώπινες ανάγκες και θα περιορίζεται από τους ζωτικούς γνώμονες. Αυτό σημαίνει, όπως αναφέρει και ο Λούις Μάμφορντ μια γενική μετάβαση από την οικονομία χρήματος (την οικονομία της αγοράς) σε μια οικονομία ζωής. Μια τέτοια οικονομία ζωής μπορεί να υλοποιείται όχι μέσω προγραμμάτων που θ’ αποσκοπούν να μαζευτεί το χρήμα στην τσέπη ορισμένων με τη – φτηνή, προσωρινή, μαύρη ή προσωρινή- δουλειά των πολλών, αλλά μέσω κοινοτικοποιημένων οικονομικών συστημάτων που θα στοχεύουν στη διασφάλιση μιας αξιοπρεπούς ποιότητας ζωής σε όλους και που παράλληλα μπορούν ν’ αντισταθμίσουν την αυξανόμενη εξουσία του συγκεντρωτικού κράτους και των συγκεντρωτικών οικονομικών επιχειρήσεων.
Αυτή η αντιπρόταση απέναντι στο «μονόδρομο» της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν αποτελεί μια ανέφικτη στο σήμερα «ουτοπία». Τα τελευταία μάλιστα χρόνια, μορφές λαϊκής αυτοοργάνωσης, όπως λαϊκές συνελεύσεις στις πλατείες, η διαχείριση εργοστασίων, ή μικρότερων παραγωγικών μονάδων από τους ίδιους τους εργαζόμενους και η δημιουργία πλήθους άλλων κοινοτικών οικονομικών προγραμμάτων, έχουν κατακλύσει πολλές χώρες του κόσμου, ιδίως της Ν. Αμερικής. Στην Αργεντινή για παράδειγμα, μετά την οικονομική κατάρρευση που συντελέστηκε πριν από περίπου οκτώ χρόνια, οι κοινοτικές αυτές δομές πολιτικής και οικονομικής οργάνωσης έχουν γυρίσει την πλάτη τους στην εξουσία και σε μεγάλα και μικρά κόμματα. Αυθόρμητες συνελεύσεις ξεπήδησαν σε όλη τη χώρα και είναι ανοιχτές σε όλους (στις περισσότερες αποκλείονται κομματικά στελέχη και μμε). Οι συνελεύσεις ασχολούνται με διάφορα τοπικά ζητήματα ή προβλήματα όπως: διαχείριση διάφορων εγχειρημάτων με κοινοτικό έλεγχο (αρτοποιεία, καλλιέργειες, εργοστάσια, νοσοκομεία κλπ), ανταλλαγή προϊόντων και εργασίας με δημιουργία δικού τους ανταλλακτικού νομίσματος, εναλλακτική ενημέρωση κ.α. Για τους περισσότερους είναι η πρώτη φορά που συμμετέχουν σε οποιαδήποτε μορφή κινητοποίησης σε επίπεδο βάσης κι όχι ιεραρχίας στη ζωή τους. Εκεί συνειδητοποιούν ότι οι προσωπικοί καθημερινοί τους αγώνες συνδέονται με τα προβλήματά των διπλανών τους και ότι οι ρίζες των προβλημάτων είναι κοινές. Εκεί οι άνθρωποι συζητούν για την αυτοδιαχείριση, κατανοούν τον κοινωνικό αναρχισμό και τον εφαρμόζουν στη γειτονιά τους.. Παρόμοια παραδείγματα είναι οι Ζαπατίστας, κινήματα σε Ευρώπη και ΗΠΑ, και άλλα παλιότερα ιστορικά γεγονότα όπως η κοινωνική επανάσταση σε Ισπανία 36’, Γαλλικός Μάης 68’ κ.α
Τη δημιουργία συγκεκριμένων κοινοτικών δομών που θ αποδίδουν το πραγματικό περιεχόμενο σε λέξεις, όπως είναι π.χ. η πολιτική "(...) Αυτό που μέχρι τώρα ονομάζεται πολιτική, υπήρξε σχεδόν πάντοτε ένα μίγμα, στο οποίο εδέσποσε η πλευρά της χειραγώγησης, ο χειρισμός δηλαδή των ανθρώπων ως αντικειμένων, με βάση τις ως γνωστές υποτιθέμενες ιδιότητες και αντιδράσεις τους. Αυτό που εμείς ονομάζουμε επαναστατική πολιτική, είναι μια πράξη που τάσσει ως αντικείμενο στον εαυτό της την οργάνωση και τον προσανατολισμό της κοινωνίας, με σκοπό την αυτονομία όλων...(...)Δημοκρατία σημαίνει κυριαρχία του δήμου, του λαού και είμαι κυρίαρχος σημαίνει είμαι τέτοιος επί εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο(...) "(Κ. Καστοριάδης). Την οικονομία "(...)Κάθε βήμα προς την κατεύθυνση της οικονομικής ελευθερίας, κάθε νίκη ενάντια στον καπιταλισμό, θα είναι συγχρόνως ένα βήμα προς την πολιτική ελευθερία, προς την κατεύθυνση της απελευθέρωσης από τον κρατικό ζυγό, μέσω της ελεύθερης συμφωνίας, εδαφικής, επαγγελματικής και λειτουργικής. Και κάθε βήμα προς την κατεύθυνση της αφαίρεσης από το κράτος οποιασδήποτε εξουσίας και αρμοδιότητας του, θα βοηθήσει τις μάζες να κερδίσουν μια ακόμα νίκη επί του καπιταλισμού. ” (Π. Κροπότκιν). Την οικολογία "(…) τα οικολογικά μας προβλήματα προέρχονται από βαθύτατα κοινωνικά προβλήματα ( ...).Το ανταγωνιστικό «πνεύμα» της φιλελεύθερης αγοράς, η ελεύθερη οικονομία, ο καταναλωτισμός, το περιβόητο "grow or die" των σύγχρονων επιχειρήσεων, ο απόηχος του μύθου της προόδου (που μετέτρεψε το βακωνικό όραμα της επιβολής του ανθρώπου στη φύση, στον εφιάλτη της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο και παράλληλα στην αλόγιστη οικολογική καταστροφή), δεν είναι τίποτε άλλο, από έκφραση της υπολανθάνουσας νοοτροπίας της κυριαρχίας…" (M. Μπούκτσιν).
Αν υπάρξουν στη Κύπρο μορφές λαϊκής αυτοοργάνωσης και αντίστασης, οι λέξεις αυτές, σε συνδυασμό με πολλές ακόμα άλλες δεν θα υπόκεινται αυτή την ωμή αλλοίωση του ετυμολογικού αλλά και αρχικού τους νοήματος στα λόγια του εκάστοτε κομματικού παράγοντα στον τηλεοπτικό αγώνα, που όλες αυτές τις μέρες διεξάγεται αμείωτος.
Η ανάπτυξη μιας τέτοιας συνολικής ριζοσπαστικής πολιτικής, η διεύρυνση της αυτονομίας της κοινωνίας απέναντι στις επιταγές της παγκόσμιας αυτοκρατορίας της αστικής δημοκρατίας και της οικονομίας της αγοράς αλλά και του τοπικού κεφαλαίου, έχει μονάχα ένα δρόμο να διαβεί: αυτόν της καθολικής ρήξης με την εκλογική κοροϊδία, αυτόν της ολοκληρωτικής σύγκρουσης με τον κοινοβουλευτισμό.
Καταμετρώντας ως πραγματική συμμετοχή τον πολιτικό ακτιβισμό, την καθημερινή δράση των ανθρώπων στους δρόμους και τους χώρους λαϊκής αυτοοργάνωσης και όχι το σταύρωμα κάποιων υποψηφίων σ’ ένα χαρτί, κρίνουμε πως η συμμετοχή μας στην εκλογική πανήγυρη έχει νόημα μόνο γι’ αυτούς που κυβερνούν ή θέλουν να μας κυβερνήσουν.
Αψηφίστε τους!!!

ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

"...ένα μεγάλο στρογγυλό κουτί σαν κάλπη η γη
να ρίχνουμε την ψήφο μας
ότι χρώμα και να παίρνει η σαλαμάνδρα
δεξιά είναι..."
(Κατερίνα Γώγου)

Αυτόνομη Δράση Αντιεξουσιαστών
(απόπειρα αντί-εκλογικής καμπάνιας, προώθησης ιδεών
και λαϊκής συσπείρωσης και οργάνωσης)
Email: adakiprus@hotmail.com / www.adakiprus.blogspot.com